By 
Fundjavën e kaluar, pjestar nga komuniteti shqiptar i Montrealit u mblodh për të nderuar Nënë Terezën dhe për të kujtuar një trashëgimi që shkon shumë përtej emrit të saj, dashurinë për njeriun, kujdesin për më të dobëtin, respektin për jetën dhe përgjegjësinë që kemi ndaj njëri-tjetrit.
Pranë bustit të saj, tek Metro Monk, u thanë disa fjalë të thjeshta, por me peshë, për Nënë Terezën, për Shqipërinë dhe për atë lidhje të padukshme mes një kombi dhe bijve e bijave të tij që arrijnë të flasin me gjithë njerëzimin.
Nënë Tereza ishte bijë e kombit shqiptar. Rrënjët e saj ishin shqiptare, vepra e saj i përkiste botës. Mikpritja, besa, kujdesi për tjetrin, nderimi i të dobëtit dhe ideja se njeriu nuk lihet vetëm në vuajtjen e tij janë vlera të rrënjosura thellë në kulturën tonë. Në jetën e saj shpirtërore, këto rrënjë morën një dimension universal.
Historia jonë ka qenë shpesh një histori mbijetese. Shqiptarëve u është dashur të mbrojnë gjuhën, tokën, identitetin dhe vetë ekzistencën e tyre përballë pushtimeve, spastrimeve, ndarjeve dhe presioneve që kanë zgjatur me shekuj. E megjithatë, nga ky komb kanë dalë figura që kanë kapërcyer kufijtë e vendit të tyre, Gjergj Kastrioti Skënderbeu, e shumë të tjerë, Naim, Sami dhe Abdyl Frashëri, Ismail Qemali, Fan Noli, Faik Konica, e Nënë Tereza, emri i së cilës sot shqiptohet me respekt në çdo cep të botës.
Figura të tilla na kujtojnë se kombi shqiptar nuk është i vogël, siç duan të na bëjnë të besojmë.
Prandaj kemi detyrimin moral t’i kujtojmë bijtë dhe bijat tona që kanë arritur të ngrihen në atë lartësi ku vepra e tyre bëhet pjesë e ndërgjegjes njerëzore. Ata janë pjesë e historisë sonë, ashtu si ne jemi vazhdimi i saj.
Kjo ishte arsyeja pse u mblodhëm.
Pas homazhit pranë Nënë Terezës, dita vazhdoi në Parc Angrignon, ku komuniteti u bashkua rreth një tavoline, me biseda, buzëqeshje, miqësi dhe gëzimin e thjeshtë të të qenit pranë njëri-tjetrit.
Ndoshta ky ishte edhe nderimi më i bukur që mund t’i bënim asaj, të kujtonim fjalët dhe veprën e saj, dhe më pas të jetonim, qoftë edhe për disa orë, atë që ajo na mësoi, të jemi më pranë njëri-tjetrit, të trashëgohemi si komb brez pas brezi.
