By Nga Eni Feruli
*Psikologe klinike
Po e ndjek gjithë këtë që po ndodh në Shqipëri dhe sinqerisht ajo që më bën më shumë përshtypje është se sa shpejt ne si shoqëri e çojmë vëmendjen te gruaja, te jeta e saj intime, te çfarë bëri dhe pse e bëri. Për mua problemi nuk është aty. Njerëzit kanë marrëdhënie intime. Kjo ndodh në Shqipëri dhe kudo në botë. Nuk është ky skandali. Problemi fillon kur dikush mendon se, sepse ka një marrëdhënie me ty, ka automatikisht të drejtën të të filmojë. Apo që, sepse ti ke pranuar të filmohesh, kjo i jep të drejtën dikujt tjetër ta ruajë, ta përdorë apo ta bëjë publike atë video.
Jo. Pëlqimi për një gjë nuk është pëlqim për çdo gjë. Dhe ajo që më intereson akoma më shumë nga ana psikologjike është pushteti. Nëse një person ka një pozicion, influencë, mundësi profesionale apo një lloj pushteti mbi tjetrin, duhet të shohim edhe dinamikën që krijohet aty. Kur ky pozicion përdoret për të marrë diçka nga personi tjetër, për ta kontrolluar apo për të kaluar kufijtë e tij, atëherë kemi një problem shumë më të madh sesa “kush fjeti me kë”.
Sigurisht, faktet konkrete duhet t’i përcaktojnë hetimet. Nuk mund të diagnostikojmë apo të dënojmë njerëz nga rrjetet sociale! Por ka diçka tjetër që po më shqetëson. Ne kemi pafund probleme reale në Shqipëri. Kemi politikë, korrupsion, probleme sociale, institucione për të cilat duhet të flasim. Dhe papritur një vend i tërë mund të kalojë ditë duke kërkuar, parë dhe shpërndarë video intime.
Pse?
Ndoshta sepse është shumë më e lehtë të merremi me jetën seksuale të dikujt tjetër sesa me problemet që ndikojnë realisht jetën tonë. Dhe në këtë proces harrojmë se pas atyre videove ka njerëz. Ka fëmijë që mund t’i shohin. Ka prindër, partnerë dhe familje. Ka njerëz që as nuk kanë zgjedhur të ekspozohen ndaj një materiali të tillë, por ua sjellin rrjetet sociale përpara syve. Nuk mund ta kthejmë shoqërinë në një lloj pornografie publike dhe pastaj të ulemi të diskutojmë moralin e gruas shqiptare.
Nëse duam vërtet të diskutojmë këtë histori, atëherë le ta vendosim gishtin aty ku duhet:
te personi që mund të ketë përdorur pushtetin e tij, te ai që ka kaluar kufijtë e tjetrit, te mungesa e pëlqimit dhe te personat që vazhdojnë ta shpërndajnë materialin.
Jo te gruaja sepse ka pasur një jetë intime.
Sepse pyetja nuk duhet të jetë gjithmonë:
“Po ajo, pse e bëri?”
Ndoshta ka ardhur koha të pyesim:
“Po ai që kishte pushtetin, çfarë bëri me të?”
