Mes hipnozës dhe vetëdijes: Aurora Healing, rrugëtimi nga inxhinieria drejt botës së mendjes njerëzore

A mund të na ndihmojë hipnoza të kuptojmë më mirë modelet, frikërat dhe përvojat që vazhdojnë të ndikojnë në jetën tonë? Çfarë ndodh realisht gjatë një seance dhe, mbi të gjitha, ku përfundon zhvillimi personal dhe ku fillon fusha që i përket psikologut apo profesionistit të shëndetit mendor?

Në këtë intervistë për Albanian Montreal Press, sjellim një rrugëtim profesional jo të zakonshëm. E formuar si inxhiniere dhe me një karrierë shumëvjeçare në teknologji në Paris, themeluesja e Aurora Healing LLC tregon se interesi i saj për hipnozën nisi në vitin 2010, fillimisht si një kërkim krejtësisht personal. Humbja e të atit në vitin 2013 do ta shtynte më tej drejt kësaj fushe dhe trajnimeve të para, ndërsa në vitin 2021, pas zhvendosjes nga Parisi në Hawaii, ajo vendosi të linte pas karrierën në inxhinieri dhe t’i përkushtohej plotësisht kësaj veprimtarie.

Sot, ajo deklaron se ka realizuar mbi 2,000 seanca me më shumë se 1,200 klientë nga vende të ndryshme të botës, ndërsa punon në shqip, anglisht dhe frëngjisht.

Në një bisedë të hapur, flasim për mënyrën se si ajo e përkufizon hipnozën, për ndikimin që përvojat e fëmijërisë mund të kenë në jetën e të rriturit, për atë që ndodh gjatë një seance, por edhe për kufijtë e kësaj praktike. Vetë ajo thekson se nuk diagnostikon, se hipnoterapia nuk zëvendëson psikoterapinë dhe se ka raste kur një person duhet t’i drejtohet një profesionisti të shëndetit mendor.

Një intervistë përtej misterit që shpesh shoqëron fjalën “hipnozë” — për të njohur historinë, metodën dhe këndvështrimin e një shqiptareje që e ka kthyer këtë fushë në profesion.

1. Si nisi rrugëtimi juaj drejt hipnozës dhe çfarë ju shtyu ta ktheni atë në një angazhim profesional?

Gjithçka nisi krejt rastësisht, në një zyrë inxhinierie në Paris.

Ishte viti 2010 dhe po kryeja stazhin tim të parë si inxhiniere informatike. Një koleg më tregoi për një përvojë të tijën pranë vdekjes, një Near-Death Experience (NDE), dhe më dha autobiografinë e Elisabeth Kübler-Ross, The Wheel of Life. Ai libër ishte kontakti im i parë me një botë për të cilën, deri atëherë, nuk kisha menduar kurrë seriozisht.

Prej aty fillova të kërkoja dhe të lexoja më shumë. Më vonë hasa librat e Michael Newton-it, Journey of Souls dhe Destiny of Souls, të cilët i lexova brenda një fundjave.

Doja të trajnohesha menjëherë, por në atë kohë trajnimet zhvilloheshin në Shtetet e Bashkuara dhe unë ende po përfundoja studimet në Paris. Kështu që ideja mbeti pezull për rreth tre vjet.

Humbja e babait tim, në vitin 2013, ishte momenti që e riktheu dhe e konkretizoi këtë interes. Në atë periudhë njoha punën e Dolores Cannon dhe vendosa të ndiqja trajnimin e saj.

Dua ta theksoj se nuk e nisa si karrierë. E nisa si një kërkim personal. Doja të kuptoja dhe të provoja vetë nëse ajo që kisha lexuar kishte kuptim për mua. Vazhdova të punoja si inxhiniere, ndërsa seancat i zhvilloja pas orarit të punës ose gjatë fundjavave.

Kalimi i plotë profesional erdhi më vonë. Në vitin 2021 u martova dhe u zhvendosa nga Parisi në Hawaii. Pas rreth 12 vitesh në inxhinieri, vendosa ta lija atë karrierë dhe t’i përkushtohesha plotësisht kësaj pune. Hapa Aurora Healing LLC në Honolulu dhe fillova të punoja online, pasi një pjesë e madhe e klientëve të mi ndodheshin në Shqipëri dhe Francë.

Vitet e fundit jam fokusuar veçanërisht te publiku shqipfolës, sepse kam parë një nevojë reale për më shumë informacion në gjuhën shqipe mbi këtë fushë.

2. Çfarë është realisht hipnoza dhe cilat janë keqkuptimet më të zakonshme që publiku ka rreth saj?

Hipnoza, siç e praktikoj unë, nuk është diçka që “i bëhet” dikujt. Është një gjendje e fokusuar e vëmendjes dhe relaksimit.

Të gjithë kalojmë gjatë ditës në gjendje të ndryshme të vëmendjes. Kur jemi shumë të përqendruar në një detyrë jemi në një gjendje; kur relaksohemi, meditojmë apo humbasim në mendime, jemi në një tjetër. Edhe momentet pak para se të flemë apo menjëherë pasi zgjohemi mund të na japin një ide të asaj gjendjeje të ndërmjetme.

Puna ime është ta shoqëroj personin drejt një gjendjeje të tillë përmes fjalës dhe vizualizimit. Nuk ka prekje, pajisje apo substanca. Pikërisht për këtë arsye seancat mund të zhvillohen edhe online.

Gjatë procesit mund të dalin kujtime të hershme, bindje të lidhura me familjen apo përvoja që disa klientë i perceptojnë ose i interpretojnë si skena nga “jetë të mëparshme”. Për mua, fokusi i punës është te pyetja që personi sjell në seancë: përse ndihem i bllokuar, përse përsëris të njëjtin model në marrëdhënie, apo çfarë mund të qëndrojë pas një frike të caktuar.

Një nga keqkuptimet më të mëdha vjen nga filmat dhe spektaklet: ideja se hipnotizuesi merr kontrollin e personit. Në seancat e mia, personi dëgjon, është i vetëdijshëm dhe mund ta ndërpresë procesin në çdo moment.

Një tjetër keqkuptim është se hipnoza është gjumë. Shumë njerëz më thonë pas seancës: “Isha zgjuar gjatë gjithë kohës.” Dhe kjo është krejt normale.

Ekziston edhe frika se dikush mund të “mbetet” në hipnozë. Gjendja nuk funksionon në atë mënyrë.

Po kështu, nuk është e saktë ta lidhim hipnozën me dobësinë apo manipulueshmërinë. Në përvojën time, përqendrimi, imagjinata dhe mbi të gjitha bashkëpunimi janë shumë të rëndësishme.

3. Si ndikojnë, sipas metodës suaj, përvojat e fëmijërisë në jetën dhe marrëdhëniet tona si të rritur?

Së pari dua të sqaroj se korniza e “pesë plagëve të shpirtit” nuk është krijuar nga unë. Ajo lidhet me punën e autores kanadeze Lise Bourbeau, themeluese e Écoute Ton Corps. Ajo që kam bërë unë është ta kombinoj këtë kornizë me mënyrën time të punës përmes hipnozës.

Ideja qendrore është se, sipas kësaj qasjeje, një përvojë e dhimbshme mund të krijojë një mekanizëm mbrojtës — atë që Bourbeau e quan “maskë”. Është një mënyrë që fëmija gjen për t’u mbrojtur nga një dhimbje që nuk di ende si ta përpunojë.

Problemi është se disa prej këtyre mekanizmave mund të vazhdojnë edhe në moshë madhore, kur rrethanat kanë ndryshuar.

Pse ka rëndësi fëmijëria? Sepse fëmija nuk i interpreton ngjarjet me të njëjtat mjete që ka një i rritur. Për shembull, nëse një prind largohet, fëmija mund ta përjetojë atë si diçka që lidhet me vlerën e tij personale, edhe pse realiteti mund të jetë krejt tjetër.

Prandaj, në punën time, sjelljet dhe modelet që përsëriten sot mund të shërbejnë si pikënisje për të eksploruar se ku dhe si mund të jenë formuar.

Vitin e kaluar ndërtova një kurs 12-javor ku punuam mbi secilën prej këtyre temave. Synimi nuk ishte vetëm kuptimi teorik, por përdorimi i hipnozës për t’iu rikthyer përvojave apo bindjeve të caktuara dhe për t’i parë ato nga perspektiva e të rriturit që jemi sot.

4. Si zhvillohet konkretisht një seancë hipnoze dhe çfarë përjeton personi gjatë procesit?

Një nga gjërat që i befason njerëzit është kohëzgjatja. Seancat e mia zakonisht zgjasin rreth tre deri në katër orë.

Përpara takimit, i kërkoj personit të përgatisë një listë me pyetjet që dëshiron të eksplorojë. Kjo ndihmon që seanca të ketë një drejtim të qartë.

Pyetjet ndryshojnë shumë. Disa njerëz vijnë me pyetje që lidhen me zhvillimin personal apo shpirtëror; të tjerë duan të kuptojnë përse ndihen të bllokuar në një aspekt të jetës ose përse përsërisin të njëjtat modele në marrëdhënie.

Ora e parë është zakonisht bisedë. Për mua, kjo është një pjesë thelbësore e procesit, sepse krijon besim dhe më ndihmon të kuptoj historinë dhe pyetjet e personit.

Më pas fillon vetë seanca. Personi shtrihet dhe unë e udhëheq me zë dhe vizualizime drejt një gjendjeje më të thellë relaksimi dhe përqendrimi. Më pas punojmë me pyetjet e përgatitura më parë.

Përvoja ndryshon nga një person te tjetri. Shumica janë të vetëdijshëm dhe dëgjojnë gjatë gjithë kohës.

Çdo seancë regjistrohet dhe personi e merr regjistrimin. Kujtesa e asaj që është përjetuar mund të jetë e ngjashme me kujtesën e një ëndrre — ndjesia mund të mbetet, ndërsa disa detaje zbehen.

Ndonjëherë mund të dalin emocione të forta. Në raste të tilla, pjesë e punës sime është të mos e lë personin të mbetet i zhytur në një skenë të dhimbshme, por ta ndihmoj të marrë distancë prej saj. Seanca mbyllet vetëm pasi personi është rikthyer në një gjendje të qetë.

5. A është hipnoza e përshtatshme për këdo? Cilat janë kufijtë e saj dhe kur duhet që një person t’i drejtohet një psikologu apo profesionisti tjetër të shëndetit mendor?

Jo. Hipnoza nuk është e përshtatshme për këdo dhe për mua është shumë e rëndësishme që këto kufij të thuhen qartë.

Unë personalisht nuk pranoj klientë me diagnoza të caktuara psikiatrike aktive, veçanërisht kur ekziston një problem me ruajtjen e kontaktit me realitetin. Gjithashtu nuk diagnostikoj — nuk është roli im dhe nuk kam kualifikimin për ta bërë këtë.

Nëse një person është nën trajtim psikiatrik, këtë informacion e marr shumë seriozisht. Në raste të caktuara mund ta konsideroj punën vetëm nëse ka rekomandim nga profesionisti që e ndjek. Bashkëpunimi me mjekë, psikoterapistë, psikiatër dhe profesionistë të tjerë është shumë i rëndësishëm.

Nuk marr përsipër as raste të traumave shumë të rënda, si për shembull dhuna seksuale, kur personi ka nevojë për një specialist të trajnuar posaçërisht për traumën dhe për ndjekje të vazhdueshme.

Nëse shoh se dikush ka nevojë kryesisht për një hapësirë të rregullt terapeutike, e rekomandoj te një terapist. Edhe unë vetë kam ndjekur terapi në një periudhë kur ajo ishte ajo që më nevojitej.

Dhe nëse dikush është në një krizë akute, ndihet në rrezik apo nuk arrin ta menaxhojë gjendjen e vet, hipnoza nuk është përgjigjja. Ai person duhet të kontaktojë menjëherë shërbimet e shëndetit mendor ose urgjencën.

Hipnoterapia nuk e zëvendëson psikoterapinë. Janë qasje të ndryshme dhe, sipas rastit, mund të kenë edhe një marrëdhënie bashkëpunuese.

Për mua, profesionalizëm do të thotë edhe të dish të thuash: “Kjo nuk është puna ime; ky person ka nevojë për një profesionist tjetër.”

6. Çfarë formimi dhe kualifikimesh duhet të kërkojë publiku tek një profesionist i hipnozës dhe cili është formimi juaj?

Hipnoterapia nuk është një profesion i rregulluar në mënyrë universale. Në Hawaii, ku ushtroj unë, si edhe në Shqipëri, nuk funksionon si një profesion me një licencë të vetme globale. Për këtë arsye, mendoj se publiku duhet të informohet dhe të bëjë pyetje përpara se të zgjedhë një praktikues.

Pyesni për trajnime konkrete: nga kush është trajnuar, ku, për sa kohë dhe çfarë eksperience ka.

Pyesni edhe për kufijtë. Një praktikues serioz duhet të jetë në gjendje t’ju thotë me kë nuk punon dhe në cilat raste ju rekomandon një profesionist tjetër. Personalisht do të isha shumë e kujdesshme ndaj kujtdo që pretendon se një metodë e vetme funksionon për të gjithë ose zgjidh gjithçka.

Përtej certifikatave, rëndësi ka edhe besimi që krijohet mes praktikuesit dhe klientit.

Unë punoj në këtë fushë që prej vitit 2013 dhe me kohë të plotë që nga viti 2021. Deri më sot kam realizuar mbi 2,000 seanca me më shumë se 1,200 klientë nga vende të ndryshme. Aktualisht seancat i zhvilloj në shqip, anglisht dhe frëngjisht.

Trajnimet e mia përfshijnë QHHT – Quantum Healing Hypnosis Technique, metodën e Dolores Cannon; trajnime PLR dhe LBL të lidhura me metodat e Brian Weiss dhe Michael Newton; Life Between Lives; si edhe module të ndryshme të ThetaHealing.

Formimi im fillestar është krejtësisht tjetër: jam diplomuar si inxhiniere telekomunikacioni në Universitetin Politeknik të Tiranës, kam vazhduar studimet në Francë dhe Kore të Jugut dhe kam punuar për rreth 11 vjet si inxhiniere informatike në Paris.

7. A mund të çlirohemi plotësisht nga plagët e së kaluarës, apo qëllimi është t’i kuptojmë dhe të mos lejojmë më që ato të drejtojnë jetën tonë?

Kësaj pyetjeje dua t’i përgjigjem edhe si kliente, jo vetëm si praktikuese, sepse kam qenë kliente përpara se të bëhesha praktikuese dhe vazhdoj të punoj me veten edhe sot.

Sot, seancat që bëj për veten nuk i përdor domosdoshmërisht për atë që do ta quaja “shërim të plagëve”, por më shumë për zhvillim personal: kur dua të ndryshoj një mënyrë të të menduarit, të hap një kapitull të ri apo të kuptoj më mirë veten.

Nga përvoja ime personale, besoj se është e mundur që një plagë e së kaluarës të pushojë së drejtuari jetën tonë. Por kjo nuk do të thotë se ndodh menjëherë.

Për mua kanë qenë 13 vjet punë me veten. Dhe në dy vitet e fundit kam bërë ndoshta më shumë punë sesa në shumë prej viteve të mëparshme së bashku.

Ky është edhe një nga keqkuptimet që has më shpesh: pritshmëria se një seancë do të zgjidhë gjithçka. Unë nuk besoj se mund të zhbëhet brenda tre orësh diçka që është formuar përgjatë shumë viteve. Një seancë mund të hapë një derë; ajo që personi bën më pas është po aq e rëndësishme.

Dua të flas edhe për një realitet tjetër: puna me veten kërkon kohë, përkushtim dhe shpesh ka edhe një kosto financiare. Jo të gjithë kanë të njëjtat mundësi për ta bërë atë.

Për mua, çlirimi nuk do të thotë të fshish të kaluarën. Kujtimi mbetet. Ndryshimi ndodh kur ai kujtim nuk vendos më për ty — me kë lidhesh, çfarë zgjedh, çfarë kërkon dhe çfarë guxon të bësh.

Kur e kaluara mbetet kujtim dhe nuk është më një urdhër që drejton të tashmen, atëherë, për mua, puna ka arritur qëllimin e saj.

Bisedoi: Blerina Ruka/ Albanian Montreal Press