By 
Ka protesta që i ndjek si lajm. Ka protesta që i ndjek si qytetar. Dhe ka protesta që, pa qenë fizikisht i pranishëm, i jeton çdo ditë.
Kështu ndodhi me mua.
Që nga dita e parë, protesta qytetare në Tiranë nuk ishte thjesht një zhvillim politik për t’u raportuar. Ishte një histori që më ndiqte në çdo mëngjes, në çdo mbrëmje, në çdo video të shpërndarë në rrjetet sociale. Çdo pankartë, çdo fjalim, çdo zë i ngritur në Sheshin “Nënë Tereza” dukej sikur prekte një revoltë të heshtur që emigracioni ma kishte lënë prej vitesh në shpirt.
E ndoqa për 35 ditë nga larg.
Sot është dita e 45 dhe jam këtu, në shesh.
Jo si gazetare që mbulon një ngjarje, jo si spektatore, por si një shqiptare e diasporës që ndjeu se duhej të ishte pranë bashkëqytetarëve të saj.
Kam ardhur në emër të emigracionit tim, në emër të solidaritetit qytetar dhe në emër të një bindjeje që nuk ka humbur vlerën me kalimin e kohës: nuk ka rëndësi se çfarë bën atdheu pee ty, por se çfarë ben ti për atdheun.
Në javën e shtatë të saj, protesta qytetare përfaqëson një nga mobilizimet më të mëdha qytetare që ka njohur Shqipëria në periudhën postkomuniste. Ajo nisi si një reagim ndaj projekteve që prekin zonat e mbrojtura dhe interesin publik, por me kalimin e javëve u shndërrua në një platformë më të gjerë pakënaqësie ndaj korrupsionit, kapjes së shtetit dhe mënyrës së qeverisjes
Në këtë protestë nuk gjen vetëm një profil qytetari. Gjen të rinj e të moshuar, profesionistë, studentë, familjarë dhe emigrantë të kthyer përkohësisht në vend. Njerëz me bindje të ndryshme politike, por të bashkuar nga kërkesa për më shumë transparencë, përgjegjësi institucionale, mbrojtje të interesit publik dhe një qeverisje që dëgjon qytetarët.
Për shumë prej tyre, pas më shumë se një dekade në pushtet, Shqipëria vazhdon të përballet me plagë të thella: korrupsion të përhapur, emigracion masiv, kosto gjithnjë në rritje të jetesës dhe një mosbesim të fortë ndaj institucioneve.
Në këtë klimë, vendimi i qeverisë për të financuar me rreth 4 milionë euro nga fondet publike organizimin e koncertit të Kanye West është kthyer në një simbol të debatit publik. Qeveria e ka mbrojtur këtë shpenzim si një investim për turizmin dhe promovimin ndërkombëtar të vendit. Ndërsa protestuesit e shohin ndryshe: jo thjesht si një koncert, por si një shembull të mënyrës se si vendosen prioritetet në një kohë kur shumë qytetarë përballen me vështirësi ekonomike dhe sociale.
Për shumë shqiptarë, nuk është koncerti thelbi i debatit. Është kontrasti mes luksit të spektaklit dhe realitetit të përditshëm të qytetarëve. Është pyetja nëse fondet publike po orientohen drejt nevojave më urgjente të vendit.
Si gazetare kam besuar gjithmonë se detyra jonë nuk është të flasim në emër të qytetarëve, por t’u japim zë atyre. Si emigrante, e di se largësia nuk e zbeh përgjegjësinë ndaj vendit ku ke lindur.
Prandaj sot nuk ndodhem në këtë shesh vetëm për të raportuar atë që po ndodh.
Jam këtu për të dëshmuar se, edhe mijëra kilometra larg, lidhja me Shqipërinë nuk ndërpritet. Ajo vazhdon të jetojë në ndërgjegjen e çdo shqiptari që beson se vendi i tij meriton institucione më të forta, më shumë drejtësi dhe më shumë shpresë.
Sepse atdheu nuk është vetëm vendi ku lind. Është edhe vendi për të cilin zgjedh të mos heshtësh.
Nga Blerina Ruka / Albanian Montreal Press.
