By Sot ndjehem më e pafuqishme se ndonjëherë!
E trishtuar përballë pamjeve të dhimbshme nga Tirana; e zhgënjyer nga brezat paraardhës që na lanë trashëgimi një sistem të kalbur, një klasë politike të korruptuar dhe një mentalitet të frikshëm që na mbajti të mbërthyer për tri dekada; e zemëruar me sistemin që u vodhi ëndrrat dhe shpresat kaq shumë brezave, përfshirë edhe timin; e përmalluar për vendet dhe njerëzit e zemrës që humba në vendlindje prej emigrimit; e rënduar nga traumat e përsëritura që, me apo pa vetëdije, kemi përjetuar në ’90-ën, në ’91-shin, në ’97-ën, në ’98-ën, në 2018-ën dhe sot; e përlotur nga dhimbja që shoh në sytë e protestuesve, që i dalin përpara policisë sikur të mos kenë më asgjë për të humbur; e terrorizuar nga forca çnjerëzore e atyre që veshin uniformën e shtetit për të kënaqur instiktet e tyre shtazarake … dhe përsëri, edhe më e acaruar kur shoh sërish përqeshjen dhe talljen e vazhdueshme nga një grup ministrash e politikanësh, që fshihen pas tastierave të Facebook-ut, ndoshta në ndonjë apartament luksoz, larg tymit të gazit lotsjellës!
Ndjehem fajtore që edhe brezi im nuk pati forcën dhe guximin për t’i ndryshuar gjërat më herët. Shumë prej nesh nuk pranuan të bëheshin pjesë e atij sistemi dhe, duke u larguar, padashur ia lamë barrën dhe traumën një brezi tjetër. Dhe sot, mes gjithë këtyre ndjenjave, më rëndon edhe pafuqia e të qenit kaq larg, e pamundur të bëj më shumë ndërsa shoh të rinjtë të përballen me dhunën e sistemit për të mbrojtur të drejtat, liritë dhe nevojat e tyre më themelore.
Por, mes gjithë kësaj vorbulle të errët ndjesish, arrij të dalloj shpresën. Shpresën që ma mbush zemrën kur shoh studentë që dikur janë ulur në auditorë me mua, sot mbushin rrugët e kryeqytetit përballë autoboteve policore. Shoh shpresë kur miqtë e mi të fëmijërisë janë sot në shesh, pavarësisht bindjeve politike apo vendit ku punojnë prindërit e tyre. Shoh shpresë kur ata pak “influence”-a që ndjek, janë sot në protestë dhe e përdorin ndikimin e tyre për një kauzë me vlerë. Shoh shpresë te qëndrueshmëria e kësaj lëvizjeje dhe te vendosmëria për të mos pranuar më pak nga sa meritojmë.
Me sa duket, me gjithë fajin që na takon ne brezave të mëparshëm, kemi bërë edhe një të mirë të pamohueshme: kemi rritur një brez të pandalshëm!
Dështuam në arsim, në shëndetësi, në politikë, në demokraci, në meritokraci… Por, mes gjithë kësaj vorbulle dështimesh, arritëm t’i mësojmë këtij brezi të mos heshtë, të mos trembet e të mos dorëzohet kur e drejta është në anën e tyre. Një brez që nuk tërhiqet, as përballë forcës së dhunshme të pushtetit!
Sot, si edhe kurdoherë, rinia meriton gjithë mbështetjen tonë! U bëftë më e mira për Shqipërinë dhe rininë e saj!
