By Danjeza Danglli dhe Mendi Kabashi nuk fituan një mandat në zgjedhjet bashkiake në Kanada, por një garë e humbur nuk është domosdoshmërisht një përpjekje e dështuar!
Integrimi i një komuniteti nuk përfundon ditën kur ai arrin të ndërtojë një jetë më të mirë në emigracion, ai fillon kur bëhet pjesë e vendimmarrjes së vendit që e ka mirëpritur. Gratë shqiptare nuk duhet të jenë gjithmonë ato që duartrokasin suksesin e të tjerëve, meritojnë të jenë edhe vetë në radhët e të zgjedhurve!
Por këtu lind një pyetje që duhet të na shqetësojë të gjithëve: Ku ishte komuniteti ynë? Ku ishin shoqatat, organizatat dhe strukturat shqiptare të diasporës?
Nga mënyra se si u përjetuan këto kandidatura, mbetet përshtypja se mbështetja komunitare, veçanërisht ajo morale dhe publike, nuk ishte në nivelin që një përpjekje e tillë mund të meritonte.
Mbështetja për këto dy kandidatura, të paktën ajo morale dhe publike, mund dhe duhej të ishte më e dukshme. Askush nuk është i detyruar të votojë një kandidat vetëm sepse është shqiptar apo grua, por të respektosh, të inkurajosh dhe t’i japësh zë një gruaje që guxon, nuk kërkon të ndash të njëjtat bindje politike!
Sepse çdo grua që vendos të kandidojë i tregon një vajze tjetër se edhe ajo mund të synojë një vend në institucionet e vendit të saj. Ky mesazh është veçanërisht i rëndësishëm për vajzat shqiptare që rriten në Kanada, mes dy kulturave, dy gjuhëve dhe shpesh mes pritshmërive tradicionale të familjes dhe mundësive të shoqërisë ku jetojnë.
Ato duhet të rriten me bindjen se identiteti shqiptar nuk është pengesë për të qenë pjesë e institucioneve kanadeze. Përkundrazi, mund të jetë një pasuri që i shtohet përvojës së tyre qytetare.
Danjeza Danglli dhe Mendi Kabashi e përfunduan këtë garë pa një mandat bashkiak. Por pjesëmarrja e tyre nuk e humbet vlerën për këtë arsye.
Sepse humbja e vërtetë nuk është të mos fitosh zgjedhjet. Humbja e vërtetë është që, nga mungesa e mbështetjes, një tjetër grua të mos guxojë të kandidojë fare!
Imagjinoni sikur Danjeza dhe Mendi t’i kishin fituar zgjedhjet! Sa shpejt do të mbusheshin rrjetet sociale me fotografitë e tyre, me flamuj kuqezi, me urime dhe statuse krenarie! Sa njerëz, që i njohin e që nuk i njohin, do të nxitonin të shkruanin: «Krenarë për shqiptaret tona!», «Sukses historik për komunitetin!», «Gratë shqiptare po bëjnë histori në Kanada!»
Sa shoqata e organizata do ta shpërndanin lajmin si një arritje të madhe të diasporës!
Por përpara se të duartrokasim një fitore, a nuk duhet të mësojmë të vlerësojmë edhe guximin për ta kërkuar atë?
Sepse krenaria pas fitores është e lehtë. Mbështetja gjatë rrugës është ajo që ka vlerë!
Dhe nëse ka një mësim që duhet të nxjerrim nga këto dy kandidatura, është pikërisht ky: Mos prisni që një grua shqiptare të fitojë për t’u krenaruar me të!
Nga Blerina Ruka / Albanian Montreal Press
