By 
Ka një lidhje që as koha, as largësia dhe as oqeani nuk mund ta këpusin: lidhjen e njeriut me atdheun.
Sot, në sheshin Nënë Tereza në Montreal, takimi i komunitetit shqiptar në solidaritet me protestat civile në Tiranë mbart një mesazh që shkon përtej kufijve gjeografikë. Është shprehje e një ndërgjegjeje qytetare që nuk hesht vetëm sepse jeton larg vendlindjes.
Shumë prej nesh e lanë Shqipërinë vite më parë. Disa për mundësi më të mira, disa për siguri, të tjerë për t’u dhënë fëmijëve atë të ardhme që vetë nuk mundën ta ndërtonin në vendin e tyre.
Por askush nuk e merr dot atdheun nga zemra e një emigranti.
Prej muajsh, protestat civile në Tiranë kanë ngritur pyetje që meritojnë përgjigje. Pyetje për demokracinë, përgjegjshmërinë e institucioneve, të drejtat e qytetarëve dhe të ardhmen e brezit të ri.
Pamjet dhe dëshmitë e tensioneve, përplasjeve dhe incidenteve të raportuara gjatë protestave ngrejnë shqetësime serioze. Ato kërkojnë transparencë, verifikim të pavarur dhe përgjegjësi ligjore për çdo shkelje të mundshme.
Sepse një shoqëri demokratike nuk matet vetëm nga mënyra se si organizon zgjedhjet, por edhe nga mënyra se si trajton qytetarin që ngre zërin kundër saj.
E drejta për të protestuar paqësisht nuk është privilegj që jepet nga pushteti. Është një e drejtë themelore e qytetarit.
Dhe pikërisht këtu qëndron rëndësia e takimit të sotëm në Montreal.
Nuk është çështja se sa njerëz mblidhen në një shesh. Është çështja se çfarë përfaqëson prania e tyre.
Nuk është çështja e një partie politike, e një emri apo e një pushteti të caktuar. Është çështja e dinjitetit njerëzor dhe e një parimi që duhet të vlejë për çdo qeveri: qytetari ka të drejtë të kërkojë llogari, ndërsa shteti ka detyrimin ta dëgjojë dhe ta mbrojë.
Ne jetojmë në Kanada, në një vend ku kemi ndërtuar jetë të reja, kemi krijuar familje dhe kemi gjetur mundësi. Por përvoja jonë si emigrantë na kujton edhe çmimin njerëzor të largimit.
Prandaj, kur shohim të rinjtë shqiptarë që kërkojnë një të ardhme më të mirë në vendin e tyre, është e pamundur të mos mendojmë për historinë tonë.
Për valixhet që mbushëm dikur. Për prindërit që lamë pas. Për fëmijët që po rriten larg gjuhës, rrugëve dhe kujtimeve të vendlindjes.
Dhe për pyetjen që vazhdon të na ndjekë:
A do të vijë një ditë kur të rinjtë shqiptarë nuk do të kenë nevojë të largohen nga Shqipëria për të realizuar ëndrrat e tyre?
Takimi i sotëm në Montreal është edhe një kujtesë se solidariteti nuk duhet të shndërrohet në urrejtje dhe se kundërshtimi nuk duhet të përfundojë në dhunë.
Shqipërisë i duhet dialog, drejtësi, respekt për jetën dhe institucione që u përgjigjen qytetarëve.
Në fund të fundit, dashuria për atdheun nuk matet me kilometrat që na ndajnë prej tij. Matet me përgjegjësinë që ndiejmë për njerëzit, lirinë dhe të ardhmen e tij.
Ne u larguam nga Shqipëria, por Shqipëria nuk u largua kurrë nga ne.
Dhe sot, nga Montreali, kjo lidhje merr sërish zë.
Jo për të thelluar ndarjet mes shqiptarëve, por për të kujtuar se përtej bindjeve tona të ndryshme, ka diçka që duhet të na bashkojë gjithmonë: respekti për dinjitetin njerëzor dhe dëshira për një Shqipëri ku askush të mos ketë frikë të thotë atë që mendon.
Sepse atdheu nuk është vetëm vendi nga i cili vijmë. Është edhe përgjegjësia që nuk duhet ta harrojmë kurrë.
Albanian Montreal Press – AMPress
Montreal, 25 tetor 2026
