By Kam pritur pothuajse një javë për ta shkruar këtë reflektim. Ndoshta sepse doja të krijoja atë hendekun e duhur emocional me Festivalin e Librit, që emocionet të mos mbeteshin vetëm tek momenti, por të kalonin përmes një sedimentimi të brendshëm e të merrnin formë më të qartë brenda meje.
Dhe sa më shumë kaluan ditët, aq më shumë kuptova se festivali më kishte rizgjuar dy ndjesi që prej kohësh ecin bashkë, i.e. ethet e leximit dhe frikën nga koha e pamjaftueshme për ta ushqyer atë etje.
Ka diçka të çuditshme tek libri. Sa herë afrohemi me të, kuptojmë sa shumë na ka munguar. Një libër i mirë nuk të lë rehat. Të thërret nga rafti, të ndjek në mendime, të krijon një etje të heshtur për të gjetur pak qetësi mes zhurmës së përditshme.
Dhe pikërisht aty fillon beteja moderne. Ajo midis dëshirës për të lexuar dhe mungesës së kohës për t’u përpirë nga leximi ashtu siç duhet.
Mes miqve të komunitetit, autorëve, stendave dhe aromës së letrës së shtypur, rikonfirmova diçka që ndoshta e harroj shpesh: libri vazhdon të mbetet një nga format më të bukura të arratisjes dhe të kthimit tek vetja njëkohësisht.
Por bashkë me kënaqësinë, ndjeva edhe atë “kafshimin” e kohës, atë ndjesinë se jeta moderne na copëton vëmendjen në aq shumë drejtime, sa shpesh i lëmë pas gjërat që në të vërtetë na ushqejnë mendjen dhe shpirtin.
Ndoshta ky ishte efekti më i fortë i festivalit për mua, jo thjesht rikthimi i etheve të leximit, por kujtesa se duhet të luftojmë pak më shumë për t’i bërë vend librave në jetën tonë.
Etja për lexim nuk shuhet vetvetiu. Ajo pret kohën tonë.
Dhe ky haraç është mirë të paguhet…
