By NUK RA VETËM VUÇIÇI. RA MITI SE PUSHTETI ËSHTË I PËRJETSHËM!
Ajo që ndodhi sot në Serbi është shumë më tepër sesa humbja zgjedhore e një lideri autoritar. Është shembja e një bindjeje të rrezikshme, që prej vitesh ka mbajtur peng shpresën e qytetarëve në Ballkan: se pushteti, kur rrënjoset thellë, bëhet i pamundur për t’u rrëzuar.
Por studentët serbë dëshmuan të kundërtën.
Ata nuk fituan brenda natës. Nuk e ndryshuan vendin vetëm me zemërim, as vetëm me protesta. E shndërruan revoltën në organizim, pakënaqësinë në besim dhe besimin në një forcë qytetare që kapërceu muret e universiteteve.
Dhe pikërisht këtu fillon mësimi më i madh për Shqipërinë.
Rama dhe Vuçiç kanë ndërtuar modele pushteti me ngjashmëri të dukshme: përqendrim të vendimmarrjes, personalizim të politikës dhe një retorikë që shpesh e paraqet pushtetin si të pazëvendësueshëm.
Por historia e sotme në Serbi na kujton se asnjë pushtet nuk është më i fortë se një shoqëri që arrin të organizohet dhe të kërkojë llogari.
Shqipëria nuk ka nevojë të kopjojë Serbinë. Ka nevojë të kuptojë çfarë e bëri të mundur këtë fitore: këmbënguljen, solidaritetin, besueshmërinë dhe aftësinë për ta kthyer protestën nga një reagim i çastit në një lëvizje kombëtare.
Studentët shqiptarë kanë sot përpara një shembull se rezistenca qytetare mund të prodhojë ndryshim politik. Por fitorja nuk trashëgohet nga një popull te tjetri. Ajo ndërtohet.
Sot në Beograd u thye frika se ndryshimi është i pamundur. Në Tiranë mbetet për t’u provuar nëse kjo shpresë mund të kthehet në realitet.
Sepse demokracia nuk fillon ditën kur bie një qeveri. Fillon ditën kur qytetarët kuptojnë se askush nuk ka të drejtë ta mbajë pushtetin përgjithmonë.
