By Në politikë, ka momente kur problemi nuk është fjala që përdoret, por goja që e shqipton. Ka fjalë që mbartin një peshë morale aq të madhe, sa nuk mjafton t’i thuash; duhet t’i kesh jetuar. “Besa” është njëra prej tyre.
Kur Kryeministri Edi Rama e vendos “besën” në qendër të fjalorit të tij politik, ai nuk propozon thjesht një koncept të ri komunikimi. Ai kërkon t’i japë vetes rolin e njeriut që fton në një kthesë morale. Pikërisht këtu lind kundërthënia.
Pyetja nuk është nëse Shqipërisë i duhet besa. Natyrisht që po. Pyetja është nëse një pushtet që akuzohet prej vitesh për mungesë transparence, për arrogancë, për premtime të pambajtura dhe për përqendrimin e pushtetit mund ta përdorë atë fjalë si pikënisje të një kapitulli të ri.
Besimi nuk krijohet me një deklaratë. Ai ndërtohet me histori, me sjellje dhe me përgjegjësi.
Pranimi i ekzistencës së protestës vetëm pasi ajo nuk mund të injorohet më nuk është kthesë. Është pranim i një realiteti që nuk mund të mohohet. Po kështu, etiketimi i protestuesve me terma që i kriminalizojnë dhe më pas kërkesa për “besë” krijojnë një kontrast që nuk mund të kalojë pa u vënë re.
Në këtë kuptim, “besa” nuk shfaqet si një urë drejt qytetarëve, por si një përpjekje për të ndryshuar narrativën politike.
Revolucioni i Flamingove ka prodhuar një ndryshim më të thellë sesa vetë protesta. Ai u krijuar si mosbesim ndaj premtimeve të pushtetit.
Kjo është arsyeja pse çdo fjalë e re, qoftë “besë”, “empati” apo “qeverisje për qytetarin”, matet tashmë jo me bukurinë e saj, por me historinë e atij që e shqipton.
Një fjalë nuk fiton kuptim sepse është e bukur, fiton kuptim sepse mbështetet nga vepra.
Në fund, problemi nuk është semantik. Nuk është debat mbi termin “besë”. Problemi është hendeku mes gjuhës politike dhe përvojës së qytetarëve. Dhe kur ai hendek bëhet shumë i madh, as fjalët më të shenjta nuk arrijnë ta mbushin.
Sepse besa nuk kërkohet. Besa fitohet.
