By Duke parë disa komente dhe keqinterpretime të thirrjes sime për reflektim drejtuar shoqatave shqiptare në Kanada, ndiej nevojën të sqaroj disa gjëra.
Së pari, askush nuk ka bërë thirrje për të mos festuar Ditën e Pavarësisë! Ky është një keqinterpretim i asaj që kam shkruar dhe i qëllimit të thirrjes sime. Unë rrjedh nga një familje, paraardhësit e së cilës kanë qenë ndër shpallësit e Pavarësisë dhe ngritësit e flamurit në vitin 1912. Nuk do t’ia lejoja kurrë vetes një thirrje të tillë, sepse do të thoshte të shkelja mbi kujtimin dhe sakrificën e tyre.
Së dyti, thirrja ime nuk ka qenë për anulimin e festimeve, por për ridimensionimin e tyre. Për të reflektuar mbi mënyrën se si festojmë, në një kohë kur Shqipëria po kalon një nga periudhat e saj më të errëta dhe rinia jonë po përballet me dhunë, arrestime dhe represion.
E kam të vështirë të kuptoj se si mund të hedhim valle e të festojmë me hare të tepruar, ndërkohë që të rinjtë tanë përballen me dajakun në sheshet e Shqipërisë. Çfarë mesazhi i përcjellim një të riu që përballet me dhunën për të ardhmen e vendit të tij, kur na sheh ne, bashkatdhetarët e tij, duke u hedhur hareshëm në pogonishte?
A nuk mund ta festojmë Pavarësinë me më shumë dinjitet, përmbajtje dhe domethënie?
Përse të mos i japim më shumë hapësirë historisë, kulturës, traditave, recitimeve të fëmijëve, figurave kombëtare dhe mesazheve të solidaritetit? Përse të mos e shndërrojmë këtë festë edhe në një moment ndërgjegjësimi dhe solidariteti me bashkëkombësit tanë që sot po vuajnë?
A është vërtet e domosdoshme që çdo festim të shoqërohet me orë të tëra këngësh, vallesh e tallavaje?
Rreth tri javë më parë, u bëra publikisht thirrje shoqatave shqiptare anembanë Kanadasë të reflektojnë mbi këtë çështje. Kam komunikuar edhe privatisht me përfaqësues të bordeve të tyre, duke kërkuar që të diskutojnë dhe të gjejnë forma më të përshtatshme festimi. Vendimet u takojnë natyrisht vetë shoqatave dhe unë i respektoj ato, përfshirë edhe vendimet me të cilat mund të mos jem dakord.
Nuk ma bën zemra t’i kërkoj askujt të mos festojë Pavarësinë e Shqipërisë. Por po aq nuk ma bën zemra të festoj me hare, sikur në Shqipëri nuk po ndodh asgjë!
Nuk kërkoj që të heqim dorë nga festa. Kërkoj që të mos heqim dorë nga ndjeshmëria. Nuk kërkoj më pak atdhedashuri. Kërkoj që atdhedashuria të shprehet edhe përmes solidaritetit me ata që sot po sakrifikojnë për vendin tonë.
Jam plotësisht i hapur ndaj mendimeve të ndryshme dhe besoj se, me mirëkuptim e reflektim të përbashkët, mund të gjejmë një rrugë të mesme.
Kjo çështje nuk do të më largojë personalisht nga asnjë mik i komunitetit, pavarësisht qëndrimeve që mund të kemi. Brengën që mund të më mbetet në zemër nga ajo që mund të më shohin sytë, do ta mbaj për vete, pa e kthyer kurrë në gjykim apo përplasje personale. Sepse, mbi çdo mospajtim, për mua qëndrojnë bashkëjetesa, respekti dhe harmonia mes nesh.
Thjesht mendoj se Pavarësia nuk nderohet vetëm duke valëvitur flamurin e duke hedhur valle. Nderohet edhe duke mos ia kthyer shpinën atdheut dhe njerëzve të tij në ditët më të vështira.
Kaq e thjeshtë është thirrja ime!
