By Kullat Binjake nuk ishin thjesht dy kulla gjigante. Ato ishin një mrekulli e inxhinierisë, ndryshe nga çdo gjë që ishte ndërtuar më parë.
Kur nisi ndërtimi në vitin 1966, arkitekti Minoru Yamasaki pati një ide shumë të guximshme: ndërtesat nuk do të mbështeteshin te një skelet i zakonshëm prej betoni, por te një strukturë çeliku në pjesën e jashtme dhe një bërthamë e fortë në qendër. Ishte sikur të ndërtoje një kuti gjigante me 110 kate.
Për t’i bërë ballë erërave të forta, u përdor një sistem i veçantë me 236 kolona çeliku në secilën kullë, të vendosura rreth një metër larg njëra-tjetrës dhe të lidhura fort me njëra-tjetrën. Kullat mund të lëkundeshin deri në 90 centimetra pa u dëmtuar.
Para se të ngriheshin kullat, u ndërtua një mur i madh betoni, 21 metra i thellë, i quajtur “Bathtub”, për të penguar ujin e lumit Hudson të hynte në zonën e ndërtimit. Vetëm kjo pjesë e punës zgjati rreth katër vjet.
Çdo kullë kishte 97 ashensorë, por jo të gjithë shkonin nga kati i parë deri në majë. Për të kursyer hapësirë, u krijuan “Sky Lobby” në katin e 44-t dhe të 78-të. Merrje ashensorin e shpejtë deri te njëri prej këtyre kateve dhe më pas ndërroje me një ashensor tjetër për të vazhduar më lart ose më poshtë. Ishte pak a shumë si të ndërroje linjën e metrosë, por në drejtim vertikal.
Më 23 korrik 1975, një shkëndijë shkaktoi një zjarr në katin e 11-të të Kullës Veriore. Zjarri zgjati rreth tre orë dhe përfshiu gjashtë kate. Megjithatë, kulla nuk u shemb. Në atë kohë, shumë njerëz menduan se këto ndërtesa ishin pothuajse të pathyeshme.
Historia na mësoi se asgjë nuk është e pathyeshme. Por ajo tregoi gjithashtu se njerëzit mund të ndërtojnë diçka që për 28 vjet priti rreth 50 mijë njerëz çdo ditë dhe u bë një simbol i fuqisë së Nju Jorkut.
A e dije se Kullat Binjake ishin projektuar për t’i bërë ballë goditjes së një avioni Boeing 707, i cili në atë kohë ishte ndër avionët më të mëdhenj në botë?
Cili nga këto fakte të bëri më shumë përshtypje?
