Për vajzat që qëndruan, nga një grua që u largua – Nga Blerina Ruka

Për vajzat që qëndruan, nga një grua që u largua – Nga Blerina Ruka

Një dedikim për vajzat dhe gratë e Burrelit dhe të gjithë Matit, që ëndërrojnë, punojnë dhe ndërtojnë të ardhmen e tyre

Ka vende që nuk i lëmë kurrë pas, edhe kur jeta na çon mijëra kilometra larg tyre. Ka qytete që nuk maten me madhësinë e tyre, por me kujtimet që mbartin, me njerëzit që na kanë formuar dhe me rrënjët që na mbajnë të lidhur me atë që jemi.  Për mua, ai qytet është Burreli. Është Mati. Është vendi ku fillon historia ime.

Sot jetoj në Montréal të Kanadasë. Jam emigrante, nënë e dy vajzave dhe një grua që ka ndërtuar hap pas hapi rrugëtimin e saj profesional, larg vendlindjes. Kam pasur fatin të realizoj projekte, të drejtoj nisma mediatike, të jem pjesë e aktiviteteve të rëndësishme komunitare e kulturore dhe t’i jap zë historive të shqiptarëve në Amerikën e Veriut.  Por, sa herë kthej kokën pas dhe mendoj për gjithçka që kam arritur, e di se historia ime nuk fillon në Kanada.

Ajo fillon në Burrel.

Në atë qytet ku u formuan ëndrrat e mia të para, ku mësova se dinjiteti nuk blihet, se fjala ka peshë dhe se një vajzë nuk duhet ta masë të ardhmen e saj me kufijtë e vendit ku ka lindur.

Emigracioni më mësoi shumë. Më mësoi të filloj nga e para, të përballem me vështirësi, të përshtatem me një kulturë tjetër dhe të gjej forcën për të ecur përpara edhe në ditët kur gjithçka dukej e pasigurt. Në Kanada nuk erdha me një rrugë të shtruar drejt suksesit. Asgjë nuk ndërtohet pa përpjekje, pa sakrifica dhe pa momente dyshimi.  Por erdha me diçka që nuk ma mori dot largësia: edukatën, karakterin dhe këmbënguljen që mbaja me vete nga vendlindja. Dhe sot, çdo arritje profesionale, çdo projekt i përfunduar, çdo histori e treguar dhe çdo mundësi që kam krijuar për veten, e shoh si një dëshmi se ëndrrat e një vajze nga një qytet i vogël mund të udhëtojnë shumë larg.

Por ky shkrim nuk është shkruar për të treguar sukseset e mia.

Është shkruar për vajzat e Burrelit dhe të gjithë Matit.

Për ato që jetojnë ende atje. Për ato që çdo mëngjes zgjohen herët, shkojnë në punë, rrisin fëmijët, kujdesen për familjet, studiojnë, krijojnë biznese, punojnë në arsim, shëndetësi, administratë apo në profesione që shpesh nuk marrin vëmendjen dhe vlerësimin që meritojnë. Për ato që kanë ëndrra të mëdha, por ndonjëherë mundësitë i kanë të kufizuara. Për ato që kanë zgjedhur të qëndrojnë dhe të ndërtojnë jetën e tyre në vendlindje. Dua t’u them se suksesi nuk matet me largësinë që ke përshkuar nga shtëpia.

Të jetosh në Montréal, Toronto, New York apo në një kryeqytet europian nuk të bën automatikisht më të suksesshme se një grua që jeton dhe punon në Burrel. Sepse suksesi ka shumë forma.

Sukses është një vajzë që përfundon universitetin pavarësisht vështirësive ekonomike. Është një mësuese që formon breza të rinj. Është një nënë që rrit fëmijët me përkushtim. Është një grua që hap një biznes të vogël dhe krijon vende pune. Është një profesioniste që vendos të mos largohet, por të japë kontributin e saj aty ku ka lindur. Unë nuk dua që vajzat e Burrelit dhe të gjithë Matit të shohin emigracionin si të vetmen rrugë drejt realizimit. Dua që ato të kenë mundësi të zgjedhin. Të qëndrojnë nëse duan të qëndrojnë. Të largohen nëse duan të eksplorojnë botën. Të studiojnë, të krijojnë, të udhëheqin dhe të ndërtojnë një të ardhme pa u ndier të kufizuara nga vendi ku jetojnë. Sepse një qytet bëhet më i fortë kur vajzat dhe gratë e tij kanë hapësirën dhe mundësinë të zhvillojnë potencialin e tyre.

Prandaj, sot dua ta kthej vëmendjen nga vendi im.

Nga vajzat e Matit.

Si nënë e dy vajzave, dëshiroj që ato ta njohin vendin nga vij unë. Të kuptojnë se identiteti nuk përcaktohet vetëm nga pasaporta që mbajmë apo nga qyteti ku jetojmë, por edhe nga historia familjare, kultura, gjuha dhe vlerat që trashëgojmë. Dhe dua që vajzat e Burrelit të mos ndihen kurrë më pak të rëndësishme vetëm sepse mundësitë e tyre janë ndryshe nga ato të bashkëmoshatareve që jetojnë jashtë Shqipërisë. Ndoshta distanca më ka bërë ta kuptoj edhe më thellë se çfarë do të thotë përkatësi. Mund të jetosh në një vend që të ofron mundësi, siguri dhe perspektivë, por në zemër vazhdon të mbash një rrugë, një shkollë, një qytet dhe kujtimet e fëmijërisë.

Për mua, Burreli nuk është thjesht një pikë në hartën e Shqipërisë. Është pjesë e identitetit tim.

Dhe sot, me gjithë përulësinë dhe mirënjohjen për rrugën që kam përshkuar, dua t’ua dedikoj arritjet e mia të gjitha vajzave dhe grave të Burrelit dhe të Matit.

Mos lejoni që përmasat e qytetit ku jetoni të përcaktojnë përmasat e ëndrrave tuaja. Mos prisni gjithmonë që dikush t’ju japë një mundësi. Krijojeni, kërkojeni, luftoni për të. Dhe mbi të gjitha, mbështesni njëra-tjetrën. Sepse suksesi i një gruaje nuk duhet të jetë arsye për krahasim apo xhelozi, por dëshmi se rruga mund të hapet edhe për shumë të tjera.

Unë sot jetoj në Montréal, por një pjesë e imja do të mbetet gjithmonë në Burrel. Dhe nëse dikur isha thjesht një vajzë që ëndërronte të ardhmen e saj, sot dua që historia ime të jetë një mesazh për çdo vajzë që ecën në rrugët e qytetit tim:

Ëndërro pa kufij. Beso në veten tënde. Mos hiq dorë nga ajo që dëshiron të bëhesh.

Nga një vajzë e Burrelit, sot qytetare e Kanadasë, për të gjitha vajzat e qytetit tim: Arritjet e mia ua dedikoj juve. Sepse, kudo që të na çojë jeta, rrënjët tona mbeten forca jonë.

administrator

Related Articles