By Mbrëmjen e djeshme, në Galerinë AMBIGU, një artist i njohur kosovar, Zeqirja Rexhepi (ZEQA), hapi për herë të parë në Montréal ekspozitën e tij personale, “La Symphonie de la survie”.
Një ngjarje artistike dhe kulturore që meritonte vëmendjen dhe mbështetjen e komunitetit shqiptar. Por ajo që më habiti dhe, sinqerisht, më zhgënjeu ishte mungesa totale e shoqatave shqiptare të Montréalit.
As Shoqata Shqipetare “Kosova” e Montrealit e as shoqatat e tjera shqiptare, e sidomos Shoqata Kulturore Shqiptare po në Montreal që “shkelqeu” me mungesen e saj. Asnjë përfaqësues nga drejtuesit e tyre, madje as ndonjë anëtar!
Nuk pritej ndonjë ceremoni zyrtare, as fjalime e protokolle. Mjaftonte thjesht prania. Një gjest respekti ndaj një artisti bashkëkombës që, përmes artit të tij, ka bërë emër në Kanada e në botë.
Për çfarë shërbejnë shoqatat kulturore dhe komunitare, nëse mungojnë pikërisht aty ku kultura dhe komuniteti kanë nevojë për to. Është e lehtë të flasësh për ruajtjen e identitetit, promovimin e kulturës dhe bashkimin e shqiptarëve. Por këto fjalë s’kanë pikë vlere kur nuk shoqërohen me vepra.
Kultura shqiptare nuk promovohet vetëm me flamuj, fotografi dhe fjalime patriotike. As me mbrëmje patetike ku një këngëtar këndon dhe ne të gjithë, si iriqë nën ritëm, hidhemi e përdridhemi pasi kemi mbushur barkun, që kurrë su fry as me qofte, as me pilaf.
Kultura mbështetet me praninë, pjesëmarrjen dhe respektin ndaj atyre që e krijojnë dhe e përfaqësojnë me dinjitet.
Keqardhje për mungesën. Respekt për artistin dhe mirënjohje për të gjithë ata që erdhën ta nderonin.
Shoqatave u them vetëm kaq: Turp!
